3 oktober 2011

Zo. Het zit er weer op. Het enige echte jaarlijkse introweekend is weer achter de rug! En ja, het was me er weer eendje: een hele hoop gekkigheid, veel muziek, massa’s hemels eten, een immer stralende zon (én een prachtige sterrenhemel), een superdeluxe huis, vrouwen met hoeden, veel muggenbulten, weinig slaap, watermeloenen die appels onschadelijk konden maken, stapels foto’s, goeie gesprekken, mooi geestelijk voedsel, sensationele diashows, een(d) hoop gekwaak en gepiep, scheelkijkende tonguitstekende mensen mét een fles shampoo op hun hoofd, sfeervolle spelletjes, een ichthus-invasie in de bus, en zo kan ik nog wel even doorgaan. :)

Ik heb zo’n vermoeden dat over dit weekend nog een tijdje zal worden nagepraat, dus mocht je het hebben gemist, binnenkort ben je vast helemaal op de hoogte ;) En ja, hoewel dit een bestuursblog is, heeft het onderwerp niet zo heel veel met besturiezijn te maken. Dit weekend stond de Ocie aan het roer en hadden wij eigenlijk uitzonderlijk weinig te vertellen. Maar daarover hoor je mij niet klagen: stiekem vond ik het heel ontspannend om niet te veel verantwoordelijkheid te hebben en kon ik er alleen maar extra hard van genieten (: En nu ben ik nóg dankbaarder voor deze enorm toffe vereniging! Je merkt tijdens een weekend als dit weer hoe ’n coole, hechte band we hebben en hoe iedereen elkaars verschillen accepteert en ervan geniet en hoe iedereen zichzelf is :) En het is supertof om te zien hoe de nieuwe leden steeds meer deel worden van de groep en zich steeds meer thuis voelen! Jaa, van zo’n weekend gaat mijn Ichthushartje sneller kloppen (:

En oja, omdat dit toch een bestuursblog is, wil ik ook nog wel even kwijt waar mijn bestuurshart sneller van ging kloppen afgelopen weekend:
1. De hoeveelheid rood in het huis! Om verliefd op te worden, die rode muur en bank!
2. De bestuursontgroening: oh oh, wij al bijna bang dat er iets verschrikkelijks kwam (oké, Ichthus kennende kon het niet heel verschrikkelijk zijn, maar toch..). Maar Ocie, we zijn jullie dankbaar hoor, dat wij (en de rest van de vereniging!) nu eindelijk het verenigingslied uit ons hoofd kennen ;-)
3. De Ocie! Hier zit de meest trotse Ocie-contactpersoon ooit! Respect en dank voor jullie explocie aan inzet, blijheid en organisatietalent!

Nina

PS. Natuurlijk wilde ik deze blog al in september plaatsen, maar de laatste drie dagen gingen veel te snel om: nu is het per ongeluk al oktober!